شمیم عشق
شريعتى:درعجبم ازمردمي كه خود زيرشلاق ظلم وستم زندگى مي كنند،وبرحسيني ميگريندكه آزادانه مى زيست
حس می‌کنم می‌شناسمت! انگار در انتهای ترانه‌هایی دمیده‌ای که سال‌هاست در گلوگاه دلم انبار شده است ... می‌شناسمت آری! تو همانی که با تو قدم به ماورای هر چه که هست می‌گذاشتم و طنین مهربانی‌ات را در دلم می‌شنیدم ... می‌شناسمت به یقین! از ابتدای خلقت عشق می‌شناسمت همان زمانی که دلم به حضور پرحرارتت گواهی می‌داد ... می‌شناسمت آری! از نجوای عمیق دلت می‌شناسمت وقتی می‌گویی بانو... وقتی می‌گویی عزیز... وقتی از دلتنگی‌هایت می‌گویی ... خوب می‌شناسمت! تمام این سال‌ها دلم از من نشانی تو را می‌گرفت در فراسوی مرزهای دلم همیشه دوستت می‌داشتم و دوستی و عشق بعد تو مرا شوریده سر می‌کرد ... می‌شناسمت به عشق! زندگی آنقدر مه‌آلود بود که ما یکدیگر را در عبورها گم کردیم اما حالا که پائیز است و قطرات مهربان باران تن ذهنم را می‌شوید آینه وجودت برایم شفاف‌تر می‌شود و من بیشتر از همیشه می‌شناسمت... پروردگارم مرا به جایی ببر که هیچ چیز در این دنیا قدرت لرزاندن قلبم را نداشته باشد. نه از بی‌احساس بودنم، بلکه از پر بودن دلم به تو. دستم را آنقدر در دستت محکم کن که رها شدن هیچ دستی در دنیا مرا زمین نزند. نگاهم را از آنچه از دست می‌رود بگیر و به آنچه همیشه‌گی است، بدوز. به حضور خودت که نه گم می‌شود و نه دور. رَبم ... اگر چیزی را از من گرفتی، دل سپردگی‌اش را هم از من بگیر. و اگر چیزی را به من دادی، وابستگی‌اش را از من دور کن. تا هیچ چیز و هیچ کس میان من و تو فاصله به وجود نیاورد. من نه امنیت را در دنیا می‌خواهم و نه آرامش را در اتفاقات، من آرام می‌شوم اگر تو در میان همه چیز بمانی حتی وقتی هیچ چیز سر جایش نیست و هیچ امیدی نیست اگر تو با من باشی من هیچ وقت گم نمی‌شوم و چه زیباست این حقیقت : که آدمی وقتی همه چیز را از دست می‌دهد اگر تو را داشته باشد، هنوز (دارا) است. شاعری بود که اشعارِ پریشان می‌گفت پیشِ دریا سخن از رود خروشان می‌گفت وسطِ مجلسِ اربابِ دو تا آبادی غزل از رنج و غمِ خانه به دوشان می‌گفت چون مسلمانِ ریا کار به مسجد می‌دید گِله اش را درِ گوشی به کشیشان می‌گفت پیشِ یک دخترِ سرمازده ی پشتِ چراغ از گلاب و گل و از قمصر کاشان می‌گفت روز روشن وسط برکه ی خشکیده ی عور می نشست از شب و از ماه درخشان می‌گفت هر کجا پورشه سواری به خیابان می‌دید "از کجا آمده این ثروت ایشان؟" می‌گفت هر زمانی که دلش تنگ و ز غم نالان بود فی البداهه دو سه تا بیت دُرافشان می‌گفت هرکه پرسید که"منصور"چه می‌کرد و که بود بنویسید فقط شعرِ پریشان می‌گفت احمد رضا منصوری جوزانی اُردیبهشت هم آمد آرام بیصدا مثلِ برفِ زمستان که باریدُ به انتظارِ تو بودمو نیامدی آگرین یوسفی پی‌نوشت : همچنان سایه سنگین جنگ بر سر این سرزمین سنگینی می‌کند . سال ۱۴۰۵ رو با جنگ شروع کردیم و هیچ صفایی نداشت سالی که نکوست از بهارش پیداست ! خیال داشتنت مثل یک شب آرام و رویایی است که ستاره ها در آن می رقصند و ماه مثل درختی کهن از اعماق دریا بیرون می آ ید خیال داشتن تو عطر گلی ست در آستانه بهار که از خواب بیدار می شود و شعر را روی دست من می کارد ! خیال داشتنت یک راه بی پایان است که هیچگاه به انتها نمی رسد و در این راه هر قدم که بر می دارم دورتر که نمی گردم هیچ، از خودم به تو نزدیک تر می شوم! خیال داشتن تو دشتی است همیشه سبز و پر طراوت حتی در دل زمستان برفی! دوستم بدار! نه با تبسمی عاشقانه و هدیه ای به رسم تولد نه با نوشتن نامم در خاطراتت و نه با ترسیم تصویرم بر دیوار اتاقت دوستم بدار! نه در نوازش نغمه ی گیتارم و نه در غزل های بیقراری که بر دلم ذوق گفتن است دوستم بدار همانگونه که هستم ... پی نوشت : یک سال دیگر گذشت ...
"شهره روحبانی"
| Design By : ParsSkin.Com |
شمیم زیبا ترین اسمیست که می توان از یک چیز تصور کرد از دوست ، طبیعت ، باران و عشق
من اولین بار زمانی با اسم شمیم آشنا شدم که خسته از زندگی روزمره بودم .
و شمیم مرا همچون کودکی که در علف زارها سرگردان است با بویی از جانب بهشت به سوی عشق کشاند واکنون بوی خوش تمام زندگی مرا فرا گرفته است و امیدوارم این نسیم بهشتی بر من و زندگی من چیره شده و مرا به وادی بهشت جایی که سرمنشأ هستی آنجاست هدایت کند با آرزوی آن روز ...
